7-Kafa Karışıklığı+Yokluğun B**tur

Kafam çok karışık olmasına rağmen ona yazı yazarken anlık bir şeyler oturuyor sanki. İçim dolup taşıyor kelimeler yetmiyor. Sonunda kalan parmağımda bir sertlik ve ağrıyan bir kol oluyor. Yazarken kimim onu da bilmiyorum. İşin garip tarafı beni kırmış parçalamış olmasına rağmen sadece ona yazabiliyorum. Onu sevmek ona yazmak bir çeşit bağımlılık,alışkanlık. Hapşırmak gibi. Gözlerimi açarsam kalbim duracak.

Hayatımın en güzel en boş zamanlarındaydım. Kimseye bişey hissetmiyor, hayal kuramıyor yazı yazamıyordum. Havalar soğumaya başladığında bende bir takım değişiklikler olmaya başlamıştı. Rüyamda onu görüyor istemesem de yazı yazıyordum. Kimseye söylemiyor kendime kapanıp ne yapacağımı düşünüyordum. Onu düşününce yıkıntılar görüyordum. 17 kasım günü bir mesaj aldım. Nasıl olduğumu soruyordu. Sahi nasıldım? Beynimden vurulmuştum. Ama sükunetim tuhaftı. Bana bir özür borçlu olduğunu söyledi. Basit bir özür.. “bana bir borcun yok,aşkta telafi olmaz” diyerek avuttum kendimi. Kızmadım. Kızamadım. 1 hafta içinde neredeyse her gün telefonla konuşuyorduk. Her gece uzun mesajlar atıyordu ve ben soğuktan deli gibi titremeye,kalp atışından uyuyamamaya başlamıştım. Yemek dahi yemiyor sadece onunla konuşmak istiyordum. Başta irdelemiyordum çünkü yaşattığı her şey filmlerdeki gibiydi. Nedense zorlanıyorum bunu yazarken henüz bitmedi –bitmemeli- ve aşkımın boyut değiştirdiği zamanlara tekabül ediyor. Ne diyordum? Yaşattıkları film gibiydi. Sonumuz mutlu mu bitecek,devam filmi mi olacak,katil uşak mı? Yoksa intihar mı? geçmiş zaman kipiyle yazabilsem daha kolay olurdu. Ama bilmiyorum. Kafam o kadar karışık ki ne yazacağımı kestiremiyorum. Cümlelerim devrik dağınık. Varlığından da şüpheliyim şu aralar lanet kişi faktörü. Ve beni sevmediğini ondan duymak can yakıcı. Hayallerimi garip bir hızda gerçekleştiriyor ve bundan korkuyorum. “şiddetle başlayan hazlar şiddetle son bulurlar” ve ben uzun soluklu olmak istiyorum. Hayatımdaki her şey planlıdır ama konu o olduğunda beni hep şaşırtıyor.bütün ihtimalleri kafamda hazırlıyorum hiç ummadığım bir yerden karşılık alıyorum. Basit biri değil bu yüzden beni olmadığım kadar mutlu edebiliyor ve düşünmek istemediğim kadar üzüyor. Hala mutlu ediyor ve korkuyorum. Hikayem bitmedi. Bitmemesini ve bu aşkın bize zarar vermemesini umuyorum. Onu sevmekten sadece o soğutursa vazgeçebiliyorum. O kadar alıştım ki varlığına yokluğuna hatırlayamıyorum. Beni vazgeçirmek için uğraşmaz umarım. Onu aşktan öldürebilirim. Umuyorum onu sevdiğim kadar sever beni. Ve yine umuyorum ki bizi kaybetmez..

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !