6-Gittin Bu Gidiş Morfinden Beterdir

 

6 uğurlu sayımdır. Doğum günümle alakalı sanırım bilmiyorum saplantılı olduğumu söylemiştim. Sayılar renler hep bir işaret olur benim için. Hayatımı renklendirme isteği galiba bu. Siyahta bir renktir. Bunu çok sık unutuyorum.

O’nun karşısında başkası oluyordum. Sonradan pişman olacağım şeyler söylüyor,çelişiyor,çırpınıyordum. Kalbimdeki öyle özeldi ki oraya zarar vermesin diye kendimi küçük düşürmeyi göze alarak “seni istemiyorum” mesajı veriyordum. “seni istemiyorum” değildi  aslında içimin sesi. “seni abi olarak istemiyorum”du. Çelişmelerim bundandı. O ise bunu tutarsızlık sandı..

Helallik faslından sonra yanımda olmak yerimde karşımda olmayı seven arkadaşımla kavga ettim ve ipler koptu. Lavaboya gittim ve ağladım. Yorulana kadar,boğazlarım ağrıyana kadar,üşümekten ellerim morarana kadar ağladım. Kendime geldiğimde O’nun yakın arkadaşlarından biri durdurdu beni ve derslerle ilgili bir şeyler anlattı. Duygulanmıştım. Ben Alfred’i isterken arkadaşları geliyordu. Teşekkür ettim ve kantine gittim. Arkadaşımda geldi. Sorunlarımı kendim çözmeye alışmıştım. Konu O’yken yalnızlığı hep sevmişimdir. Dışarı çıktık ve banka oturduk. O’nunla oturduğum, O’nsuz oturduğum, sırdaşlarımdan olan banka. Yanımıza geldi. “Bizi yalnız bırak” dedi yanımdaki kıza. “hayır yalnız bırakma bizi” diyecek oldum ama kelimeler çıkmadı ağzımdan.

Beyaz gömlek siyah pantolon giymişti. Keşke hiç konuşmasaydı. O’nu bu şekilde hatırlayıp gömseydim. Keşke hissetmediklerimi söylemek zorunda bırakmasaydı beni. O’nunla konuşurken taktığım kalkanı takmıştım. “seni istemiyorum” kalkanını. Dışarıdan bağırıyordum “hayatımdan çıkın” diyordum ama kalbim “çıkma,hayatıma gir ve asla çıkma” diyordu. “tamam çıkıyorum hayatından” dedi ve gitti. Nasıl bir histi? Benzerini bulamıyorum. Bir şeyler yapmam gerekiyordu ama ben sadece eve geç kaldığımı düşünüyordum. Acı yoktu. Sevinç yoktu. Hissizleşmiştim. Bu kadar mıydı yani? Bizim hikayemiz bu kadar mı kısaydı?  Her şeye ağlayan ben neden ağlamıyordum?  Yoksa sevmiyor muydum? Evet evet sevmiyorum dedim ve kapattım ya da kapattığımı sandım. Gerçek şu ki ben büyük ölçüde kapatmıştım. Hatta başka acılara izin vermiştim. Onu düşünmek diyet yaparken çikolata yemek gibiydi. Zaten o zamanlar çikolata sevmiyordum. 3 ay boyunca çikolata ve dondurma yemedim,yazı yazmadım,”Broken” dinlemedim. Hatta “sevimli bir yönü olan” o kızla yemek yedim. O ne yaptı bu 3 ayda? Bilmiyorum. Bilmek istediğimden de emin değilim. Öğrendiklerim beni üzecek gibi geliyor. Hayatında olmadığım zamanları düşünmemek işime geliyor. Ona olan sevgimi azaltmasını,beni üzmesini kaldıramıyorum. Onunla ilgili emin olduğum tek şey var. Başka hiç bir şeyden emin değilim. Gurur duyması gereken çok şey var. Farkında olduğunu umuyorum.

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !